Cuntinuazziun analítica massimala

De testwiki
Salta a la navigazzion Và a cercà

Modell:OCC In cheest artícul a femm vidé una furmalizazziun plüü astrata da la nuzziun da cuntinuazziun analítica.

Síes 𝕊 la sfera da Riemann; una süperfiis da Riemann regülara sura un cungjuunt deerf  Ω𝕊 a l'è un para  (R,p) intúe R a l'è una süperfiis da Riemann (i.e. una varietaa cumplessa a una dimensiun) e p:RΩ a l'è un biulumurfiism lucaal sürgetiif. Una cuntinuazziun analítica regülara d'un elemeent da funziun ulumorfa la cunsistiss int una süperfiis da Riemann regülar sura un cungjuunt deerf Ω𝕊 taal che Uπ(S), int una imersiun ulumorfa j:US tala che πj=id|U e int una funziun ulumorfa F:S𝕊 tala che Fj=f.

Un murfiism intra dò cuntinuazziun analítich (S,π,j,F) e (T,ϱ,,G) dal istess elemeent (U,f) al è una funziun ulumorfa h:TS tala che h=j.

Un taal murfiism al è una funziun mia custanta, ünivocament determinada in j(U), (e dunca da-par-tütt in S) par j1. Da plüü, ϱh=π e Gh=F in j(U) dunca da-par-tütt in S.

L'ünich murfiism intra una cuntinuazziun analítica e la istessa al è l'identitaa, la cumpusizziun da düü morfismes a l'è apó un murfiism; si un murfiism al amett una funziun ulumorfa cuma inversa, chesta-chí a l'è apó un murfiism: si al è ul caas, a parlemm d'un isumurfiism da cuntinuazziun analítich.

Definizziun: una cuntinuazziun analítica S da l'elemeent (U,f) a l'è massimala si, par cada cuntinuazziun S^ da (U,f) al esiist un murfiism h:SS^.

Remarchemm che dò cuntinuazziun massimaal dal istess elemeent i è necessariameent isumòorf; dunca la cuntinuazziun analítica massimala a l'è ünica a maanch d'isumurfiism.

Teorema: cada elemeent (U,f) da funziun ulumorfa al gh'a una cuntinuazziun analítica massimala Q:=(S,π,j,F).

Demustrazziun: síes

  1. 𝒰={(Ui,fi)}ee

ul cungjuunt formaa paj [[elemeent liàbil]] a (U,f);

  1. S0=eeUi,

π0=eeid|Ui e F0=eefi;

  1. j0:US0 l'imersiun natürala.

Introdüssemm una relazziun d'equivalenza in S0: z1Ue1 e z2Ue2 sa i dirà equivaleent si π0(z1)=π0(z2) e fe1=fe2 in un intuurn da π0(z1)=π0(z2) in Ue1Ue2.

Síes S ul cungjuunt quozzient e q:S0S la prujezziun canònica: una basa par la tupulugía da S a l'è formada paj [Ui]:={q(Ui)}. Definissemm <math>j:US, π:SN F:SN par j=qj0, π(q(z))=π0(z) F(zi)=fi(zi).

Sti aplicazziun i è ben definiit e cuntínüi; da plüü, π al è un omeumurfiism lucaal.

Ul spazzi tupulògich S al è da Hausdorff: da fatt, si q(zi)=q(zj) e π0(zi)=π0(zj), cunsideremm un intuurn cuness V da π0(zi)=π0(zj), taal che fi e fj i síes definii e difereent in V. I síes Vi e Vj les còpies disgjuunt da V in Ui e da Uj in S0: s'al veet che q(Vi)q(Vj)=. da fatt, si ga i füdess düü puunt wiVi e wjVj taal che q(wi)=q(wj), s'aress apó fi=fj int un intuurn da π0(wi)=π0(wj), dunca in V, vargott ch'al è una cuntradizziun.

Ul spazzi S al è cuness, par che par cada para da puunt p1,p2 cun p1[U] e p2[U], al esiist una cadena 𝒦={Ue0,Ue1.....Uen} da congjuunt deerf cuness mia vöj, taal che, par cada k=0,....,n1, UekUek+1=, s'al gh'àbies Ue0=U e Uen=U.

Dunca ul cungjuunt deerf [Ue0][Uen] al è connex e al cuntegn p1 e p2.

Gja che q al è un omeumurfiism lucaal intra Ui e q(Ui), ul spazzi S al è cuness; però apó π:S al è un omeumurfiism lucaal, dunca pal teurema da Poincaré-Volterra (Narasimhan pag.25), apó S al è a basa nümeràbil.

L'atlaant {([Ui],π|[Ui])}ee al definiss una strütüra cumplessa S, par che, par cada para [Ui],[Uj] da caart lucaal che sa i suraponn, l'aplicazziun da transizziun π|jπ|i1 a l'è l'identitaa d'un cungjuunt deerf da UiUj.

Par chesta strütüra, i aplicazziun π,j,F i è ulumòorf par custrüzziun, dunca (S,π,j,F) a l'è una cuntinuazziun analítica da (U,f).

Demustremm che chesta cuntinuazziun a l'è massimala: síes (T,ϱ,,G) una cuntinuazziun analítica da (U,f): a pudemm fa sü un recuvrimeent deerf da R par di {Vi} taal che, par cada i, ϱ|{Vi} a l'è biulumorfa; alura ul para (ϱ(Vi),Gϱ|Vi1) al è un elemeent da funziun ulumorfa liàbil cun (U,f).

Definissem hi:ViS par hi=qϱ|Vi: si ViVj=, hi=hj in ViVj, dunca i definizziun lucaal sa i lazza a definí una aplicazziun ulumorfa h:TS tala che h=j.

Refereenz

narasimhan: Raghavan Narasimhan, 'Several complex variables' The university of Chicago Press, Chigago